تأملي بر معناي مرگ‌انديشي در فلسفه‌ هايدگر

مقاله‌ حاضر سعي مي‌كند تا مسأله‌ مرگ را از دريچه‌ تازه‌ هستي‌شناسي تودستي مورد بررسي قرار دهد. منظور ما از هستي شناسي تودستي نحوهاي از مواجهه با هستنده‌هاي تودستي (هستي‌هاي ابزاري) و افقهاي انضمامي حيات است كه در تفكر مارتين هايدگر بسط پيدا كرده است. اين هستي‌شناسي كه به نظر ما روش خاص هايدگر در بررسي هر موضوعي است، موضوعات و افقهاي حيات انساني را در بستري عملي و درگيرانه مورد بررسي قرار مي‌دهد. يكي از اين افقهاي انضمامي هستي‌شناسي تودستي، مرگ است كه به علت اهميت قاطع بر حيات بشر و تأثير عظيم بر جهان بيني انسان شايسته است كه مورد تحليل دقيق قرار گيرد. براي رهيابي صحيح به مسأله مرگ در فلسفه‌ هايدگر و نشان دادن تمايز مرگ انديشي هايدگر و سنّت متافيزيك، مرگ‌انديشي را در دو هستي شناسي پيش‌دستي و هستي‌شناسي تودستي مورد بررسي قرار مي‌دهيم. منظور از هستي‌شناسي پيش دستي شيوه‌ غالب مرگ‌انديشي در سنت متافيزيك از افلاطون تا نيچه است؛ سپس مرگ انديشي هستي‌شناسي تودستي را در سه دوره‌ تفكر هايدگر بررسي مي‌كنيم. بنابراين پرسش راهنماي سراسر اين پژوهش اين است كه هستي شناسي تودستي يا به عبارت بهتر شيوه‌ مواجهه‌ عملي و درگيرانه با افقهاي انضمامي به روي ما مي‌گشايد؟ سعي مي‌كنيم تا حد توان پاسخگوي پرسش فوق باشيم.