پراگماتيسم و فلسفه‌ تحليلي

پراگماتيسم در طبقه بندي فلسفۀ معاصر به دو سنت تحليلي و قاره اي، جايگاه بينابيني دارد و البته قرابت آن به فلسفۀ تحليلي بيشتر است. پيوند ميان پراگماتيسم و فلسفۀ تحليلي را در نيمۀ نخست قرن بيستم مي توان در تأثيري ملاحظه كرد كه انديشۀ پديدآورندگان اين سنت، به ويژه ويليام جيمز، بر فيلسوفان تحليلي، به ويژه ويتگنشتاين، گذاشته است؛ چنانكه مي توان مشابهت‌هايي ميان سخنان جيمز و بخشي از نظريات ويتگنشتاين، مثل نظريۀ مشابهت خانوادگي، مشاهده كرد. تأثير و تأثر ميان اين دو سنت فلسفي در نيمۀ دوم قرن بيستم چندان گسترش يافته است كه فيلسوفان برجستۀ سنت تحليلي در اين دوره پراگماتيست هايي چون كواين، كريپكي، پاتنام، رورتي و سلارز بودند و از اين رو مفهوم پراگماتيسم تحليلي مطرح شد. در اين مقاله ابتدا دربارۀ نسبت ميان انديشه‌هاي ويليام جيمز و ويتگنشتاين بحث مي شود و پس از آن نسبت ميان پراگماتيسم و فلسفۀ تحليلي در نيمۀ دوم قرن بيستم در پرتو بررسي انديشه‌هاي رورتي و سلارز كاويده مي‌شود.