سنجش تطبيقي بافت‌هاي تاريخي ، فرسوده و نوساز شهري (نمونه موردي محلات سرشور ، آبكوه و اردام)

مفهوم پایداری اجتماعی محلات، رویكردی جدید در طراحی و برنامه‌ریزی محلات شهری است كه برنامه‌ریزی را در راستای آفرینش، ارتقا و پایداری ساختار محلات شهری به­ كار می‌گیرد. هدف این مقاله، ارزیابی اصول، معیارها و شاخص‌های پایداری اجتماعی در نمونه محلات بافت‌های مختلف شهر مشهد است. روش‌شناسی انجام این پژوهش ازنظر هدفِ تحقیق، تحلیلی-توصیفی و از منظر چارچوبِ پژوهش، كاربردی–توسعه‌ای است كه به شیوه پیمایشی و در سطح محلات دو طرح اردام، سرشور و آبكوه انجام شده است. ابزار جمع‌آوری اطلاعات، مشاهدات، مصاحبه و نیز پرسشنامه‌های محقق ساختۀ مبتنی بر معیارهای اجتماعی همراه با برخی زیرمعیارها در الگوی محلات پایدار شهری است كه به تعداد 78 عدد برای محله اردام، تعداد 83 عدد برای محله سرشور و تعداد 118 عدد برای محله آبكوه به شیوه نمونه‌گیری منظم از سطح محلات فوق به دست آمد. همچنین در این پژوهش برای تعیین ارزیابی پایداری محلات و وزن دهی شاخص‌ها از روش آنتروپی شانون و تكنیك SAW3 استفاده شده است. نتایج این پژوهش نشان داد محله دو طرح اردام با بافت جدید و انسان‌ساخت با كسب رتبه 0.9161 نسبت به محلات تاریخی سرشور با رتبه 0.5989 و فرسوده آبكوه با رتبه 0.3633 از پایداری اجتماعی بیشتری برخوردار است.