ارائه راهكارهاي مورد نياز در معماري همساز با اقليم در شهر مشهد در جهت نيل به آسايش حرارتي

توجه به اهداف عمدة طراحی اقلیمی در هر منطقة آب و هوایی و پیش‌بینی مواردی در جهت تحقق بخشیدن به این اهداف موجب سازگاری و هماهنگی ساختمان‌ها با شرایط اقلیمی و موجب صرفه‌جویی در مصرف انرژی و هویت یافتن معماری در هر اقلیم خواهد شد. هدف این پژوهش، ارائه شاخص‌های معماری همساز با اقلیم در شهر مشهد با توجه به شاخص‌های آسایش دمایی است. برای انجام این تحقیق از داده‌های اقلیمی ایستگاه سینوپتیك شهر مشهد در یك دوره 10 ساله استفاده‌شده است. روش انجام این تحقیق توصیفی-تحلیلی است. در این پژوهش با استفاده از شاخص‌های ماهانی، گیونی، نمودار هم دما به بررسی وضعیت آسایش اقلیمی و معماری همساز با اقلیم پرداخته‌شده است و سپس چگونگی آسایش انسان با توجه به این شاخص‌ها، پیشنهادها و راهكارهای لازم ارائه‌شده است. طراحی معماری همساز با اقلیم در شهر مشهد باید با توجه به زمستان‌ها و تابستان‌های خارج از محدوده آسایش شهر مشهد صورت گیرد. در این تحقیق مشخص شد كه شهر مشهد از اوایل آبان ماه تا اواخر اسفندماه خارج از محدوده آسایش بوده و سرما حاكم است و علاوه بر تابش آفتاب استفاده از تجهیزات گرمایشی كمكی نیز ضرورت دارد. در ماه‌های شهریور، مهر، فرودین و اردیبهشت بنا تقریباً در محدوده آسایش قرار دارد. در سه ماه خرداد، تیر و مرداد دمای هوا بالای حد آسایش است؛ به‌طوری‌كه با استفاده از سامانه‌های ایستا و جرم حرارتی سنگین بنا و همچنین استفاده مناسب از سایبان‌ها، می‌توان شرایط درون بنا را به محدوده آسایش نزدیك كرد.