فلسفه ي انسان شناسي حكمت متعاليه؛ در مقايسه ي تطبيقي با «انسان مدرن» و «انسان يوناني»

در يك تقرير كلي، تفاوت نحلههاي انديشگاني را ميتوان به تفاوت «انسان شناسي» آن نحله ها ارجاع داد؛ يعني مي توان بنيان هاي انديشه و مواجهات يك عالم فكري با جهان واقع را متعين از طرز تلقي آن انديشه نسبت به مفهوم « انسان » دانست. لذا يكي از بهترين شيوه هاي تحليل براي فهم تفاوتهاي نظامهاي انديشگاني، مقايسه ي تطبيقي « انسانشناسي » آن ها و تعاريفي است كه از مفهوم « انسان » به دست مي دهند. در اين مقاله سعي شده است تفاوتها و تقابلهاي تعاريف « انسان » در سه انديشه ي متمايز، «يونان باستان»، «انديشه ي « سكولار» و « حكمت متعاليه » مورد بازخواني قرار گيرد. اما به دليل موسع بودن هر يك از اين سه حوزه، علاوه بر تقليل بررسي به تفاوتهاي « انسان شناسي »، يك نماينده ي خاص نيز براي هركدام از سه نظام انديشگاني مذكور معرفي شده است كه عبارتند از: افلاطون و فلسفه ي او در حوزه ي يونان باستان، سكولاريسم به عنوان گفتمان غالب انديشه ي غربِ مدرن، و آراي آيت الله جوادي آملي در حكمت متعاليه. بدين ترتيب، اين مقاله به مقايسه ي تطبيقي فلسفه ي انسان شناسي در آراي افلاطون، گفتمان سكولاريسم و آيت الله جوادي آملي خواهد پرداخت.