مطالعه موردي تاثير روش گفتار هجايي در درمان لكنت سه كودك داراي سندرم داون

A Three-case Study on the Effectiveness of Syllabic-timed Method on Treating Stuttering in Children with Down Syndrome

زمينه و هدف: در حدود 59-42% افراد سندرم داون دچار لكنت هستند. اگرچه اختلالات شناختي و زباني مي تواند در اين موضوع موثر باشد اما ماهيت اصلي لكنت در آنها نامعلوم است. اطلاعات اندكي از مداخلات لكنت درماني در سندرم داون موجود مي باشد و در اين تحقيق سعي شد كه اثربخشي روش گفتار هجايي بر روي سه فرد داراي سندرم داون بررسي گردد. روش بررسي: پژوهش حاضر بصورت تك موردي بر روي سه نوجوان داراي سندرم داون مبتلا به لكنت انجام شد. روش گفتار هجايي به همراه راهنمايي-هاي اشاره اي بعنوان روش مداخله بكار رفت. در سه مقطع قبل، بلافاصله بعد و سه هفته بعد از مداخله، نمره شدت لكنت و نمره ارزش نوع لكنت محاسبه شد. از آزمون هاي ناپارامتريك (چند نمونه وابسته) در نرم افزار SPSS-16 جهت آناليز داده ها استفاده شد. يافته ها: نمره شدت لكنت بعد از مداخله كاهش يافت اما تفاوت معنادار ديده نشد (060/0=p). نمره ارزش نوع لكنت بعد از مداخله كاهش يافت اما تفاوت معنادار نبود (050/0=p). نتيجه گيري: روش هجايي به همراه راهنمايي هاي اشاره اي توانست بطور غيرمعنادار باعث كاهش شدت و نمره ارزش نوع لكنت در سه نوجوان مبتلا به سندرم داون شود. افراد مورد مطالعه نتوانستند روش درماني مذكور را نگه داشته و تعميم دهند.