زيرزمين نيمه تاريك تخيل: بررسي كتاب شاهزاده خانمي در مترو

رمان شاهزاده خانومي در مترو براي گروه سني « د» و « ه» نوشته شده است و نگاه واقع گراي راوي را در برخورد با شخصيت مادر با نگاه تخيلي اش، هنگام مواجهه با تنهايي و مشكلات شخصي ، قابل قبول و باورپذير مي كند، هرچند گاهي منطبق بر سن وسال گروه هاي « د» و « ه» نيست. گويي، نويسنده واقع گرايي اثر در فصل هاي ابتدايي و انتهايي رمان را (كه به مراتب ماهرانه تر و جذاب تر روايت شده اند) براي درگيركردن خواننده كافي ندانسته است و با نقب زدن به جهاني غيرواقع و زيرزميني (راهرو و زيرزمين نيمه تاريك اتاقك ايستگاه مترو) به چاشني تخيل توام با رمز و رازي كودكانه و تاحدودي تصنعي متوسل مي شود. شايد اگر نويسنده از وسوسه كليشه هاي موجود در بازار داستان نويسي براي كودك و نوجوان دورتر مي شد، مي توانست به جهان بيرون از خانه راوي مثلاً محيط مدرسه و رفت و آمدها با همكلاسي ها و از آن مهم تر، مواجهه با پدر هميشه غايب در سال هاي دورمانده از خانه، نزديك تر شود و خرده داستان هاي بيشتري دراختيار گيرد.