همه گيرشناسي خشكيدگي بلوط: تحليل الگوي مكاني زماني مرگ ومير بلوط در يك جنگل بلوط بلندمازو در استان گلستان (تحقيق موردي: پارك جنگلي قرق)

ارزيابي تراكم جمعيت و الگوهاي مكاني درختان بيمار از معيارهاي مهم در انتخاب روش مديريت و همه‌گيرشناسي بيماري‌هاي درختان جنگلي است. اين پژوهش با هدف ارزيابي شدت خسارت و الگوي مكاني- زماني خشكيدگي بلندمازو در پارك جنگلي قرق در استان گلستان انجام گرفت. وضعيت سلامت درختان بلندمازو در سال‌هاي 1392 و 1393 در هفت ترانسكت در قالب روش نقطۀ مركزي يك‌چهارم ارزيابي شد. نتايج نشان داد كه توزيع نرخ آلودگي و خشكيدگي درختان بلندمازو در پارك جنگلي قرق غيريكنواخت است، به‌طوري كه در بخش غربي پارك، شدت خسارت و نرخ آلودگي و مرگ‌ومير شتاب بيشتري دارد. درختان مرده با شدت به‌نسبت زياد در مقياس‌هاي بزرگ (900 متر) تشكيل خوشه مي‌دهند، اما پس از يك سال شدت خوشه‌ها كمتر مي‌شود و در 200، 400، 600 و 800 متر خوشه‌هاي ضعيفي تشكيل مي‌دهند. تجزيه‌وتحليل هم‌رخدادي شدت‌هاي مختلف خسارت بيماري با درختان مرده نشان داد كه درختان تازه آلوده‌شده رابطۀ منفي با درختان مرده دارند و در فاصلۀ دورتري از اين درختان حضور مي‌يابند؛ ولي درختان دچار خسارت شديد، رابطه‌اي قوي با درختان مرده دارند. براساس نتايج اين تحقيق مي‌توان الگوي مناسبي براي طرح‌ريزي برنامه‌هاي كاربردي حفاظت و حمايت از جنگل‌هاي آلوده و پايش گسترش خشكيدگي بلوط به‌دست آورد.