بحران تقابل و موازنه قدرت در سياست خارجي ايران و عربستان سعودي

جمهوري اسلامي ايران و عربستان سعودي از جمله دو بازيگر، رقيب و كنشگر منطقه‌اي محسوب مي‌شوند كه با توجه به عوامل ثابت و متحول تاثيرگذار بر روابط دو كشور در دوره‌هاي مختلف، سياست‌هاي متنوعي از همكاري نسبي تا رقابت و تقابل در پيش گرفته‌اند. در اين راستا تنش و ناسازواري ميان اين دو كشور، با شروع تحولات جديد در منطقه، سطح وسيع‌تري از اختلافات را در برگرفته است كه زمينه‌ساز رقابت و نفوذ هرچه بيشتر در حوزه‌هاي راهبردي در منطقه شده است. اين امر منجر به تغييرات تاكتيكي و عملياتي در حوزه‌هاي ژيوپلتيك مناطق مورد منازعه از جمله سوريه، يمن و عراق مي‌باشد كه اين عامل توانسته است رقابت و تعارضات منطقه‌اي و داخلي را در ايران و عربستان ايجاد كند. هدف اصلي اين پژوهش، تبيين عوامل تاثيرگذار در تقابل و موازنه بر سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران و عربستان سعودي است. نويسنده با بهره‌گيري از روش‌شناسي توصيفي- تحليلي، درصدد پاسخ به اين پرسش اساسي است كه مولفه‌هاي تاثيرگذار در تقابل و رقابت جمهوري اسلامي ايران و عربستان سعودي كدامند و چه تاثيري در سياست خارجي اين دو كشور داشته است؟ در پاسخ به اين پرسش، مهم‌ترين زمينه‌هاي اختلافات ايران و عربستان در ابعاد چندگانه امنيتي، سياسي، هويتي، اقتصادي و ايديولوژيك قابل واكاوي است كه عربستان تلاش كرده است با تشكيل ايتلاف و راهبردهاي موثر در موازنه قدرت از نفوذ هرچه بيشتر جمهوري اسلامي ايران در منطقه جلوگيري كند و همچنين وزن ژيوپلتيكي و قدرت نسبي ايران را در منطقه كاهش دهد.