ديدگاه تفسيري آيت الله جوادي آملي درباره سياق و نمودشناسي آن

جستار حاضر، درباره يكي از مباحث تفسيري و علوم قرآني و قرينه هاي درون متني به نام «سياق» است، پيشينه كاربرد سياق در تفاسير، به ابتداي قرن دوم (ه. ق) برمي گردد. اين مقاله در پي بررسي نقش سياق دركشف مدلول هاي آيات، چيستي و جايگاه آن، گونه ها، چرايي و گستره شناسي سياق، براساس ديدگاه هاي علامه جوادي آملي است و نمودهايي را از كاربرد آن درتفاسير، به ويژه تفسير تسنيم نشان مي دهد. فزوني كاربرد سياق در تفسير تسنيم، نشان از كوشش نويسنده آن در بهره بردن از اين قاعده براي كشف مفاهيم آيات است. به نظرحضرت استاد، در تعارض سياق با سباق، سباق مقدم، و در تعارض آن با حديث ماثور، سياق مقدم است.