مصرف آب قبل از بروز تشنگي عامل كاهش مصرف روزانه نمك

كاهش مصرف نمك از میزان مصرف كنونی 12-9 گرم به محدوده مصرف 6-5 گرم، تأثیر زیادی بر روی فشار خون و بیماری­های قلبی- عروقی خواهد داشت، اما این مقدار تقلیل ایده­آل نیست. افزایش حداقل 2-1 درصدی اسمولاریته پلاسما موجب بروز تشنگی می­گردد، هیپوولمی،‌ هیپوتانسیون، آنژیوتانسین II از دیگر استیمولوس‌های تشنگی می‌باشند. چون كه تعدادی از استیمولوس‌های تشنگی و تمایل به مصرف نمك مشتركند، از اینرو تشنگی می‌تواند افزایش تمایل به مصرف نمك را افزایش دهد. هدف این مطالعه بررسی تأثیر محرومیت از آب بر میزان مصرف نمك در افراد روزه دار بود. 30 دانشجوی مذكر جهت انجام مطالعه انتخاب گردیدند، یك بار سدیم ادرار 24 ساعته آنها در ماه شعبان و بار دیگر در ماه رمضان اندازه­گیری شد. افزایش و كاهش بیش از 15 درصدی بعنوان تغییر قابل توجه تلقی گردید. بدلیل جمع‌آوری نادرست ادرار، نتایج حاصل از 5 نفر در این مطالعه لحاظ نشد. در 7 نفر تغییر سدیم ادرار 24 ساعته ماه رمضان نسبت به ماه شعبان قابل توجه نبود. در 10 نفر كاهش و در 8 نفر افزایش قابل توجهی در سدیم ادرار 24 ساعته ماه رمضان نسبت به ماه شعبان ملاحظه گردید. شبیه تأثیر روزه ‌داری بر وزن، فشار خون، اشتها، روزه‌داری نیز بر میزان مصرف نمك اثری دوگانه دارد. چون در روزه‌داری عوامل دیگری به غیر از تشنگی درتمایل فرد به نمك تداخل اثر می‌نمایند، لذا تاثیر تشنگی بر تمایل به نمك تحت پوشش قرار می­گیرد. در كل می­توان ابراز داشت در صورتی كه افراد قبل از بروز تشنگی مقادیر بیشتری آب بنوشند و فواصل بین آشامیدن را كوتاه­تر نمایند، تمایل به مصرف نمك در آنها كاهش می­یابد.