ضرورت بازنگري در سياست‌هاي تصويرگري اعتياد در جامعه (مطالعه موردي: شهر كرج)

Necessity to Reconsider Addiction Imaging Policies in Society (Case Study: Karaj City)

اعتياد مسأله‌اي با ابعاد گسترده است كه مهم ترين نقطه ي تلاقي ديدگاه‌هاي متفاوت در ارتباط با آن مبحث پيشگيري است. در پژوهش حاضر در بخش اول با رويكردي كيفي و نگاه آسيب‌شناسي به بررسي نتايج سياست‌هاي تصويرگري اعتياد در شهر كرج پرداخته شده است، و در بخش دوم با رويكرد كمي نتايج حاصل با روش پيمايش اجتماعي مورد آزمون قرار گرفتند كه داده‌هاي مورد نياز اين بخش بوسيله ي پرسشنامه ي محقق ساخته فراهم شدند. يافته‌ها حاكي از آن بود كه سياست‌هاي رايج در دهه‌هاي اخير باعث شده تا تصوير اعتياد در ذهن جوانان با ويژگي‌هايي همچون كارتن‌خوابي، خميدگي و ژوليدگي، بي‌اراده و سست بودن، بيكاري و مسأله‌اي عمدتاً متعلق به طبقات پايين، همراه باشد. اين يافته با نتايج پيمايش اجتماعي نيز تأييد شد به نحوي كه 80 درصد از پاسخگويان چنين تصويري را در ذهن خود داشتند. بايد توجه داشت كه اين امر نه تنها باعث افزايش ضريب پيشگيري در جامعه ي جوان ايران نشده بلكه به شكلي معكوس عمل نموده است.

Addiction is a wide scope problem with which the cross section of different approaches is ‘prevention’. The first part of the research at hand, takes a qualitative approach and pathological view to investigate drug imaging policies in Karaj city; the second part takes a quantitative approach to test the first part’s result by Social Survey Methods. The required data for this part by researcher made questionnaire were gathered. The findings suggest that current decades’ policies has caused the addiction’s image to be associated with features like homelessness, disorderliness, aimlessness, and unemployment, and addiction to be an issue mostly related to lower classes in society. These findings were confirmed by a social survey, which includes that 80% of the respondents had similar images about addiction in mind. It must be noted that not only this image has failed to increase prevention in young population of Iran, but actually has acted in reverse.