بررسي مباني علامه طباطبايي پيرامون بهره گيري از روايات در تفسير الميزان

Scrutiny of Allame Tabatabai criteria about using of narratives in Almizan commentary

از روش‌هاي مهم تفسيري برگرفته شده از سيره اهل‌بيت(ع‌‌) روش تفسيرقرآن به قرآن است. اين روش مورد توجه علامه طباطبايي قرار گرفت. علامه با در نظر گرفتن اصل مهم عدم افتراق قرآن و اهل‌بيت(ع‌‌)، تفسير واقعي قرآن مشتمل بر ظاهر و باطن را مختص به معصومين(عليهم‌السلام) ‌‌مي‌داند؛ جستار پيش‌روي با رويكرد توصيفي- تحليلي به بررسي مباني علامه در بهره‌گيري از روايات ‌‌مي‌پردازد. در ديدگاه مفسر قرآن در برخورد با روايت چند اصل مهم وجود دارد: عدم افتراق قرآن و معصوم؛ اصالت و رجحان دريافت اهل بيت(ع‌‌‌‌) از قرآن؛ اهّميّت كليدي روايات معصومين(عليهم‌السلام) در تفسير قرآن؛ امكان روش تفسير قرآن به روايت در خلال روش تفسير قرآن به قرآن؛ اصل تطبيق در روايات تفسيري؛ اصل جبران ضعف سند و قوت دلالت؛ اصل ترجيح ظواهر بر نصوص روايات.

Quran to Quran expository method is one of the nowadays chosen methods by interpretors that Allame Tabatabai used it in Almizan commentary. Studying Allame Tabatabai criteria in using narratives makes it clear that narratives play an important role in his interpretation insofar as he thinks some Signs are not interpreted without narratives. The researchwith a descriptive – honorific method considers Allame criteria in using narratives in Almizan and his other traces. As a result, Allame bases in confronting narratives are:Quran and Maasum undistinguishness, Ahl-Albayt understanding preference and originality, key importance of Maasum narratives in Quran interpretation, possibility of Quran to narrative method meanwhile Quran to Quran expository method, adjustment in expository narratives, document weakness estitution and implication strongness, face preference upon text and narratives.