اثرات آنتاگونيستي گونه‎هاي مختلف تريكودرما در كنترل Sclerotinia sclerotiorum و مقايسه آن با قارچ‎كش‎هاي شيميايي

قارچ Sclerotinia sclerotiorum (Lib) de Bary يكي از عوامل مهم كاهش عملكرد بسياري از محصولات مهم اقتصادي محصولات زراعي و باغي مي باشد. بسياري از روش‎هاي مرسوم در مديريت بيماري موثر نيست. در اين ميان كنترل بيولوژيك با قارچ‎هاي آنتاگونيست، مي‎تواند در كاهش بيماري چاره‎ساز باشد. در اين پژوهش اثر آنتاگونيستي 14 جدايه بومي قارچ تريكودرما مربوط به چهار گونه مختلف براي كنترل قارچ بيمارگر S. sclerotiorum در شرايط in vitroبا بررسي‎هاي كشت دوتايي، تركيبات ضدقارچي فرار و غيرفرار توليد شده توسط آنتاگونيست‎ها، ارزيابي شد. بازدارندگي رشد ميسليوم‎هاي S. sclerotiorum به وسيله جدايه‎هاي تريكودرما در كشت دوتايي، تركيبات فرار و غيرفرار بين 4/53-5/35، 33-0 و 100-0 درصد متغير بود، در اين ميان Trichoderma harzianum (A10) بيش­ترين تاثير را در مهار رشد ميسليوم‎ها در كشت دوتايي و T. harzianum (A2 و A10) بيش­ترين تاثير را در مهار رشد ميسليوم‎ها با توليد مواد فرار و غيرفرار داشتند. كه در نهايت آنتاگونيست T10 (T. harzianum) موثرترين جدايه در كنترل قارچ عامل بيماري درشرايط آزمايشگاه انتخاب شد. در بررسي سه قارچكش تيوفانات متيل، رورال‎تي‎اس و بنوميل در شرايط آزمايشگاه، مشاهده شد كه قارچ‎كش تيوفانات متيل در غلظت 10 پي‎پي‎ام و دو قارچ‎كش ديگر در غلظت 100 پي‎پي‎ام توانستند به طور كامل مانع از رشد ميسليوم‎ها شوند. در بررسي مقايسه كنترل شيميايي و بيولوژيكي در شرايط گلخانه، مشاهده شد كه تيمار خاك با آنتاگونيست هشت روز قبل از آلودگي با قارچ بيمارگر، تاثير بهتري حتي نسبت به كنترل شيميايي دارد. اين مطالعه نشان داده كه استفاده از تركيبات بيولوژيك در زمان مناسب جهت پيشگيري از وقوع اين بيماري، نسبت به سموم شيميايي از كارايي بيشتري برخوردار است.