دانشگاه در فرايند توسعه پايدار از اقتصاد مقاومتي

هدف اين مقاله، بررسي كاركردهاي دانشگاه در فرايند توسعه پايدار از اقتصاد مقاومتي در نظام آموزش عالي ايران بوده است. روش تحقيق، توصيفي از نوع پيمايشي است و از طرفي ديگر توصيفي همبستگي از نوع روش تحليل عاملي تاييدي بوده است؛ كه در جامعه اعضاي هيئت علمي پنج دانشگاه كشور ازجمله اروميه، تهران، چمران اهواز، فردوسي مشهد و مازندران با نمونه گيري تصادفي طبقه اي و تعداد نمونه 263 نفري اجراشده است. ابزار تحقيق، پرسشنامه محقق ساخته با توجه به مقياس ليكرت بوده است. روايي پرسشنامه با توجه به نظر متخصصان (اعضاي هيئت علمي) و تحليل تاييدي و پايايي آن با توجه به تحليل آلفاي كرانباخ مناسب گزارش شده است. روش تجزيه وتحليل با استفاده از نرم افزار SPSS و SmartPls و تحليل تاييدي بوده است. نتايج نشان مي دهد بين وضع موجود و مطلوب توسعه پايدار از اقتصاد مقاومتي در دانشگاه ها تفاوت معني داري مشاهده نشده و با توجه به ميانگين وضع موجود در حد مطلوب است. از طرفي در تحليل تاييدي مرتبه نخست، كليه شاخص ها داراي بار عاملي بالاي 6/0 بوده اند و نقش تعيين كننده اي بر سازه هاي خود دارند. در سازه مرتبه دوم كارآفريني، اقتصاد دانش بنيان، توسعه منطقه اي و توسعه رقابت پذيري نقش تعيين كننده اي در ارتقاي بهره وري كل داشته اند و در تحليل سازه مرتبه سوم، عدالت، محيط زيست و ارتقاي بهره وري كل بر توسعه پايدار نقش تعيين كننده اي داشته اند. به طور كلي مدل توسعه پايدار در حد قابل قبول مورد تاييد قرار گرفته است.