بررسي آسيب پذيري بافت هاي شهري در مقابل خطر زمين لرزه (مطالعه موردي: منطقه 8 تبريز)

يكي از موضوعاتي كه بيشتر شهرهاي جهان با آن دست به گريبانند، سوانح طبيعي است. ضرورت كاهش آسيب پذيري شهرها در برابر سوانح طبيعي از جمله زلزله، به عنوان يكي از اهداف اصلي برنامه ريزي كالبدي، شهري و طراحي شهري محسوب مي گردد.لذا، اولين گام، شناسايي ميزان آسيب پذيري مناطق شهري در برابر زلزله مي باشد.از اين رو، اين پژوهش با هدف شناسايي قطعات آسيب پذير منطقه 8 شهر تبريز در برابر زلزله انجام گرديده است.در اين تحقيق 9 شاخص تراكم جمعيت، تراكم ساختماني، كاربري، ريزدانگي، دسترسي به مراكز امدادي، فضاي باز، كيفيت مصالح، كيفيت ابنيه و فاصله از مراكز خطرزا انتخاب شده و با استفاده از روش ANP و تركيب مربوط به معيارهاي ذكر شده در محيط GIS، آسيب پذيري منطقه 8 تبريز مورد بررسي قرار گرفته است.نتايج اين پژوهش نشان مي دهد كه بيش از 43 درصد قطعات منطقه 8 شهر تبريز در برابر زلزله از وضعيت آسيب پذيري زياد و خيلي زياد برخوردارند كه محدوده هاي آسيب پذير بيشتر در محلات مسكوني قديمي تبريز به دليل رعايت نشدن حريم ها، وجود قطعات در اندازه هاي كوچك و خردشدن قطعات، وجود معابر بسيار كم عرض و بن بست هاي زياد، وجود ساختمان هاي بسيار قديمي و با مصالح كم دوام شرايط نسبتاً نامناسبي را براي محدوده موردنظر به وجود آورده و همچنين با توجه نقشه پهنه بندي شده حدود 15.84درصد داراي آسيب پذيري متوسط، 29.94 درصد آسيب پذيري كم مواجه است.لذا، با توجه به آسيب پذير بودن منطقه لزوم برنامه ريزي صحيح جهت ساماندهي بافتهاي مذكور را نمايان مي سازد.