صلح آموزي با اتكاء به مباني فلسفي عرفان اسلامي: دلالت ها براي مديران آموزشي

هدف از اين پژوهش دست يافتن به مفروضه­هاي بنيادين عرفان اسلامي و دلالت­هاي اين مفروضه­ها براي آموزش صلح است. زيرا صلح، از جمله مهم­ترين ضرورت­ها و نيازهاي جهان امروز تلقي مي­شود. بنابه نظر بسياري از صاحب­نظران و انديشمندان تربيتي، آن را بايستي جزء مهم­ترين اهداف تربيتي و آموزشي بشمار آورد. به­نظر مي­آيد صلح­آموزي از منظر عرفان اسلامي مي­تواند به عنوان رويكردي نوين در مديريت آموزشي مطرح شود. با اين وصف، اهميت اين موضوع براي جوامع مسلمان دو چندان است زيرا به دلايل گوناگون، صلح در اين­گونه جوامع در معرض خطر قرار دارد. از جمله مهم­ترين دلايل اين امر مي­توان به نوع قرائت­هاي اسلامي رايج در اين­گونه جوامع اشاره كرد. بنابراين، دغدغه و مسئله اصلي پژوهشگران در رابطه با صلح و آموزش آن، نوع نگاه قرائت­هاي گوناگون اسلامي است. اين مطالعه پژوهشي كيفي است كه به روش تحليلي – استنتاجي در ابتدا به استخراج و توصيف مفروضه­هاي بنيـادين عرفان اسلامي پرداختـه سپس به استنتاج دلالت­هاي تربيتي اين مفروضه­ها براي آموزش صلح و كاربرد آن براي مديران آموزشي كوشيده است. جامعه مورد بررسي در اين پژوهش منابع، مقاله ها و كتاب هاي عرفاني است. پژوهشگران به عنوان ابزار پژوهش به بررسي اسناد، براي رسيدن به هدف ياد شده تلاش كرده­اند. نمونه­گيري پژوهش هدفمند بوده و زماني­كه پژوهشگران دريافته­اند به مقصود (نقطه اشباع) رسيده­اند، مطالعه را متوقف كرده­اند. نتايج پژوهش، گواه بر اين است كه اصل وحدت، اصل ظاهر و باطن، عشق و زيبايي، فطرت، تزكيه و تهذيب و دلالت­هاي آن­ها، شرايط و بستر تربيتي مناسبي براي كم كردن دشمني و دگرگون­سازي مفهوم دشمن فراهم كرده و در نتيجه، تحقق صلح آموزي را در نظام آموزش و پرورش بويژه تربيت ديني، امكان­پذير مي­سازد. از سوي ديگر، رويكرد ياد شده مي­تواند مورد پژوهش در حيطه مباحث مديريت آموزشي و برنامه­ريزي درسي باشد.