بحران مشروعيت و ناكارآمدي و ناكامي اسلام گرايان النهضه در تونس

از سال 2011 به اين سو، موج جديدي از انقلابات غير منتظره در خاورميانه و شمال آفريقا رخ دادند، اين انقلابات، ريشه در آميزه اي از نارضايتي هاي سياسي، اجتماعي و اقتصادي داشتند و جوانان، توده هاي شهري و طبقه متوسط جديد، نقش فالانه اي ايفا كردند. اما پيامد انقلاب در ليبي، جنگ داخلي و در مصر، سقوط اسلامگرايان با مداخله ارتش در بستر نارضايتي هاي جمعي بود. در تونس، انقلاب به تشكيل حكومتي ائتلافي با حضور دو گروه ميانه رو سكولار و اسلامگرايان ميانه رو النهضه انجاميد. اما حكومت ائتلافي در عمل به دولت شكننده مبدل شد و نتوانست به ثبات سياسي، كارامدي اقتصادي و خدماتي و سامان و نظم سياسي بينجامد. در چنين بستري بود كه ائتلاف فراگير سكولارها در ذيل كنشگري و پرچم نداي تونس بر محوريت شكاف ايدئولوژيك سكولار/اسلامگرا شكل گرفت و مشروعيت سياسي اسلامگرايان را به شدت به چالش طلبيد. بر خلاف مصر، پيامد اين وضعيت در تونس ، انتقال آرام و دموكراتيك قدرت به سكولارها و عقب نشيني اسلامگرايان النهضه به منظور واكاوي آسيب شناسانه و بازسازماندهي براي دور بعدي انتخابات بود. در اين نوشتار، نگارندگان در صدد ارائه پاسخ تحليلي به اين پرسش هستند كه چرا جريان اسلامگراي ميانه رو و ريشه دار النهضه در دومين انتخابات شكست خورد و ائتلاف سكولارها پيروز شدند؟ فرضيه تحقيق آن است كه اين پيروزي ريشه در بحران آمريت، بي ثباتي سياسي و عدم انسجام در حكومت ائتلافي با محوريت النهضه، بحران كارامدي و اقتصادي و خشونت گرايي اسلامگرايان سلفي افراطي داشت.