رابطه ويژگي هاي شخصيتي با بهره وري با تاكيد بر نقش ميانجي هيجان پذيري در تدريس (مطالعه موردي) اعضاي هيأت علمي دانشگاه آزاد تبريز

از جمله عواملي كه باعث افزايش عملكرد سازماني و بهره وري مي شود شخصيت افراد مي باشد. سازش و هماهنگي بين نوع شخصيت و نوع محيط باعث سازگاري بيشتر با شغل و حرفه مي گردد كه به نوبه خود به عملكرد سازماني مثبت منجر مي شود. همچنين هيجان پذيري مي تواند يك پيش بيني كننده مهم براي برخي پيامدهاي سازماني مانند ارتقا يا تقليل بهره وري نيروي انساني را نمايان كند. هدف پژوهش حاضر بررسي رابطه بين ويژگي هاي شخصيتي با بهره وري با تكيد بر نقش ميانجي هيجان پذيري در تدريس در اعضاي هيأت علمي دانشگاه آزاد اسلامي واحدتبريز بود. اين تحقيق از نوع همبستگي و جامعه آماري 504 نفراز اعضاي هيأت علمي دانشگاه آزاداسلامي واحدتبريز در سال 1394 بودند. حجم نمونه از جدول مورگان و فرمول كوكران برابر با 272 نفر محاسبه شد. روش نمونه‌گيري، تصادفي طبقه اي بود. براي اندازه‌گيري متغيرهاي پژوهش از پرسش نامه هاي ويژگي هاي شخصيتي نئو فرم 60 سؤالي، مقياس هيجان‌پذيري در تدريس ويلاويسنسيو و پرسش نامه بهره وري آچيو استفاده گرديد. همچنين از روش همبستگي پيرسون و رگرسيون و تحليل مسير استفاده شد. پژوهشگر دريافت كه بين ويژگي هاي شخصيتي به ترتيب با سازگاري، وجدان، روان رنجورخويي، برون گرايي و دلپذيربودن با سطح اطمينان 372/0، 412/0، 112/0، 371/0 و 215/0 با بهره وري رابطه وجود دارد. ويژگي هاي شخصيتي به ترتيب با سازگاري، وجدان، روان رنجورخويي، برون گرايي و دلپذيربودن با سطح اطمينان 271/0، 351/0، 412/0، 371/0 و 341/0 با هيجان پذيري در تدريس رابطه وجود دارد. همچنين هيجان پذيري در تدريس باسطح اطمينان 149/0 با بهره وري رابطه دارد. همچنين پژوهشگر نتيجه گرفت بهره وري متأثر از ويژگي هاي شخصيتي است و هيجان پذيري در تدريس مي تواند سبب افزايش يا كاهش آن گردد.