بررسي تطبيقي روش تفسير روايي ، در دو تفسير طبري و ابن كثير (جامع البيان و القرآن العظيم)

مقايسه تطبيقي بين انديشه­هاي متفكران در هر علمي يكي از عوامل فتح دريچه هاي علم به روي آيندگان است و علم تفسير نيز از اين قاعده مستثني نيست از رهگذر اين تطبيق ها، منشا اصلي يك انديشه و يا اثر­پذيري يك مفسر از مفسر ديگر و هم چنين تحول موضوع هاي تفسيري آشكار مي­شود؛ لذا نويسندگان اين نوشتار در پي آن هستند تا اثرپذيري روش دو مفسر، طبري و ابن كثير از اهل سنت كه هر دو مورخ و محدث بزرگي بوده­اند را نسبت به هم بررسي كرده و تحول و گستردگي اين تفسيرها در دو زمان مختلف را با هم مقايسه كنند. در اين راستا دو تفسير جامع البيان طبري و تفسير قرآن العظيم ابن كثير به لحاظ روش­شناسي بررسي شده و ذيل پنج محور «احكام، اخلاقيات، عقايد، آيات ولايت­محور و اسرائيليات» مواضع آنها مورد تحليل و بررسي قرار گرفته شده است كه در ذيل برخي از اين محورها دو مفسر داراي توافق و در بعضي ديگر داراي عدم توافق هستند.