تاثير بنزيل آدنين و نيترات پتاسيم بر برخي صفات مورفوفيزيولوژيكي گل نرگس (Narcissus tazetta L.)

تنظيم كننده هاي رشد مختلفي براي بهبود كيفيت گل بريده در گياهان پيازي استفاده مي شوند ولي تاثير آن ها به ژنوتيپ و شرايط رشد گياه مانند وضعيت تغذيه گياه نيز بستگي دارد. اين آزمايش به منظور بررسي برهمكنش بنزيل آدنين با غلظت هاي (0، 100، 200 و 500 ميلي گرم در ليتر) به دو روش (خيساندن سوخ ها به مدت 24 ساعت پيش از كشت، محلول پاشي در مراحل اوليه ظهور گل آذين) و نيترات پتاسيم با مقادير (0، 1، 2، 4 گرم در كيلوگرم خاك به­صورت تغذيه خاكي) نيز در دو مرحله (سه برگي و در مرحله متورم شدن گل آذين در ميان برگ ها) بر قطر گلچه و ساقه گل، ارتفاع ساقه گل دهنده، شمار گل در سوخ، وزن تر و خشك گل، عمر گلجايي گل بريده و كربوهيدرات هاي محلول و پروتئين برگ نرگس در كشت گلداني در شرايط مزرعه­اي انجام شد. نتايج نشان داد همه صفات موردبررسي پس از كاربرد تيمارهاي بنزيل آدنين تغييرهاي معني داري داشتند كه نشان مي دهد، نرگس نسبت به سايتوكينين حساسيت مثبت دارد. از نظر آماري تيمار نيترات پتاسيم اثر معني داري بر شمار گل در سوخ، وزن تر و خشك گل، عمر گلجايي گل بريده نداشت. اما برهمكنش تاثير بنزيل آدنين و نيترات پتاسيم در غلظت هاي بالا موجب افزايش معني دار در قطر گلچه و ساقه، وزن تر و خشك گل، عمر گلجايي گل بريده و ميزان كربوهيدرات هاي محلول و پروتئين برگ شد. تغيير در ويژگي ‎هاي ريخت شناسي و بيوشيميايي در نتيجه كاربرد بنزيل آدنين و نيترات پتاسيم، كيفيت گل بريده نرگس را به طور مثبتي تغيير داد.