ماهيت، اعتبار و حدود شرط ضمان امين و آثار آن

از مباحت مهم عقود اماني كه همواره مورد نزاع فقها و حقوق دانان بوده؛ ماهيت ، اعتبار و حدود شرط ضمان امين است. ماهيت اين شرط مي تواند به صورت شرط نتيجه باشد؛ يعني تحقق آن نياز به سبب خاصي نداشته و به نفس اشتراط حاصل شود، به عبارتي مالك با توافق امين وي را ضامن هرگونه تلف يا عيب و نقصي مالي مورد امانت قرار دهد، همچنين ممكن است به صورت شرط فعل باشد؛ يعني چنانچه مال مورد امانت بدون تعدي و تفريط از سوي امين دچار تلف يا عيب و نقص شود، وي ملزم به جبران خسارات وارده باشد: اما اعتبار شرط ضماندر عقود اماني (جز عاريه) مورد اختلاف است؛ در صورتي كه بايد گفت: اين شرط مخالف مقتضاي ذات عقد و نامشروع نيست و بر اساس اصل آزادي اراده و اصل صحت معتبر است و اعتبار آن تا جايي است كه با قوانين آمره، نظم عمومي و اخلاق، حسنه در تعارضس نباشد. آثار اين شرط مانند هر شرطي ميتواند در رابطه با طرفين قرارداد يا در رابطه با اشخاص ثالت مطرح باشد.