شاخصه هاي قرب به خدا در اسلام و مسيحيت

از موضوعات مهم در اديان ابراهيمي، سعادت و كمال انسان است. اين سعادت در اسلام و مسيحيت، تحول كمالي انسان به جانب خداي متعال و نزديك شدن به او است. اسلام و مسيحيت، در موضوع كمال و سعادت انسان داراي اشتراكات بسياري هستند، البته با توجه به برخي مباني الاهياتي و انسان شناختي متفاوت، درباره حقيقت و ماهيت تحول معنوي انسان، ويژگي ها و آثار آن اختلافاتي نيز دارند. شاخصه اين تقرب از منظر اسلام و مسيحيت، وجودي و حقيقي بودن آن، يعني به كمال رساندن استعدادهاي شدن در انسان و شدت يافتن وجود انسان و البته تشكيكي و ذومراتب بودن آن است كه در قالب «حيات و تولد جديد»، «هجرت به جانب خداوند» و «نوراني شدن» متجلي مي شود. اين تحول، جزئي، خارجي و اشتدادي است و در اسلام بيشتر اكتسابي و مبتني بر ايمان و عمل صالح و در مسيحيت اعطايي و هديه الاهي است.