بررسي سلسله مراتب توسعه يافتگي در شهرستان هاي استان خوزستان با تاكيد بر نظريه توسعه پايدار

هدف توسعه پايدار در سطح مناطق برقراري عدالت فضايي و توزيع متعادل امكانات و خدمات مختلف مي‌باشد. توسعه در بعد فضايي زماني مي‌تواند در جهت پايداري قرار گيرد كه بتواند راهكارهايي مشخص براي تامين مطلوب و عادلانه نيازهاي خدماتي ساكنان ارائه نمايد. در اين تحقيق تلاش شده تا با شناسايي الگوي توزيع فضايي توسعه در شهرستان‌هاي استان خوزستان به اين امر پي برد كه آيا اين توسعه جهت گيري پايدار دارد يا خير. پژوهش حاضر از نوع كاربردي و از لحاظ روش بررسي توصيفي- تحليلي مي‌باشد. داده‌هاي تحقيق از سالنامه آماري استان خوزستان در سال1390 گرداوري شده است. نتايج تحقيق نشان مي‌دهد، كه توزيع فضاي توسعه در سطح شهرستان‌هاي استان خوزستان در جهت اهداف و اصول توسعه پايدار نمي‌باشد. همه تحليل‌ها نشان مي‌دهد كه توزيع فضايي توسعه در استان بسيار نابرابر بوده و در تضاد كامل با عدالت فضايي مطرح شده از سوي توسعه پايدار مي‌باشد. نابرابري در توزيع فضايي توسعه در سطوح مختلف اتفاق افتاده است. نابرابري بين مركز (اهواز) و شهرستان‌هاي پيرامون، نابرابري بين شهرستان‌هاي كم جمعيت و پرجمعيت استان، نابرابري بين بين شهرستان‌هاي با نرخ شهرنشيني بالا و پايين، نابرابري بين شهرستان‌هاي شمالي و جنوبي و شرقي و غربي استان. همچنين الگوي توسعه فعلي در سطح استان ديدگاه كل نگري و برخورد سيستمي توسعه پايدار را نقض مي‌كند. به گونه‌اي كه بخشي نگري در توزيع فضايي توسعه در حال حاضر بسيار روشن و مشخص است.