بررسي جايگاه اجتماعي زن در ميان متون ادبي ايران باستان و اعراب جاهلي

باستان كه با تمدن و فرهنگ اعراب سامي­نژاد ميان­رودان، هم­زمان بود و به تبع آن اعراب جاهلي باديه نشين؛ از جمله اعراب شبه­جزيزه عربستان، عراق، سوريه و... حضوري چشم­گير دارد و به صورت نسبي، اين دو فرهنگ در زمينه جايگاه و موقعيت اجتماعي و فرهنگي اين نوع بشر، داراي تفاوت­ها و شباهت­هاي آشكار بوده اند. اين پژوهش، با روش توصيفي - تحليلي به بررسي و تبيين جايگاه اجتماعي زنان در ميان اين دو قوم بر اساس منابع تاريخي، ادبي، تعليمي، اساطيري و... و مقايسه و تطبيق اشتراكات و تفاوت­هاي ايشان در ساختار طبقاتي جامعه مي­پردازد. بر اساس يافته هاي اين پژوهش، زن در دوره هاي مختلف ايران باستان، بر مبناي متون كهن مكتوب و غير مكتوب ايشان اعم از داستان­ها، حكايات، اساطير و نوشته هاي ديني و تعليمي تا سنگ­نوشته هاي منقوش قديمي، در تمامي طبقات گوناگون چه اشراف­زاده و چه غير اشراف­زاده، چه آزاده و چه غير آزاده، داراي حقوق و مزاياي مناسب و متناسب با جايگاه اجتماعي خويش بوده است؛ اما در مقابل، اگر امتيازات زنان انگشت­شمار اشرافي اعراب را به خاطر شرايط برتر اجتماعي بر يك سو نهيم، بايد اذعان داشت كه در ميان اين اقوام، رفتار و جايگاه مناسبي در شان شخصيت زن، ديده نشده است.