بررسي كاركرد متناقض نما در شعر مشفق كاشاني و محمود درويش

صورت و صورتگري، عرصه اصلي آفرينش گري هنري و لذاتِ ادبي است. از گذشته تا امروز همواره رابطه اي مفهومي ميان شعر فارسي و عربي وجود داشته است. مشفق كاشاني و محمود درويش از شاعران معاصر هستند كه به كاركردهاي زبان؛ از جمله متناقض­نما اهميتي ويژه داده اند. هدف آن ها از آفرينش تصاوير متناقض، تاكيد بر اهميت محتواي تصاوير خلق شده است. با توجه به ذهن خلاق اين شاعران بزرگ، يكي از اهداف اصلي ايجاد اين نوع از تصوير، اهميت دادن به بافت معنايي و محتوايي شعر است. اين پژوهش، با استفاده از روش توصيفي ـ تحليلي و بر اساس مكتب آمريكايي ادبيات تطبيقي، در نظر دارد به بررسي و تحليل برخي انديشه هاي مشترك دو شاعر از طريق متناقض نماها بپردازد، آنگاه با آوردن شواهد شعري، نزديكي اين انديشه ها را به طور عيني به نمايش بگذارد. از رهاورد پژوهش حاضر مي توان به اين مهم دست يافت كه متناقض نمايي يكي از ويژگي هاي سبكي اشعار اين دو شاعر است. ساختمان متناقض نمايي در شعر اين دو شاعر، به دو صورت است: الف: پارادوكس هايي كه دو پايه تضاد در آن ها به روشني آشكار است. ب : پارادوكس هايي كه در آن ها به جاي يكي از پايه هاي تضاد، از متعلقات آن آمده است .