رابطه امنيت شغلي با رفتار سياسي با نقش ميانجي رفتار شهروندي سازماني (مطالعه موردي: كاركنان وزارت علوم، تحقيقات و فناوري)

چكیده زمینه و هدف: از آنجائیكه امنیت شغلی بر بیشتر متغیرهای سازمانی از جمله رضایت شغلی، رفتار شهروندی سازمانی، تعهد سازمانی، رفتار سیاسی كاركنان تاثیر گذاشته و از ین طریق به افزایش كارآیی و اثربخشی سازمان كمك می‌كند، این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین امنیت شغلی با رفتار سیاسی با نقش میانجی رفتار شهروندی سازمانی در میان كاركنان وزارت علوم، تحقیقات و فناوری انجام شده است. روش: پژوهش حاضر از جمله تحقیقات كاربردی و بر حسب روش توصیفی است. جامعه آماری مورد مطالعه تمامی كاركنان وزارت علوم، تحقیقات و فناوری به تعداد 650 نفر می‌باشد و نمونه مورد بررسی از طریق فرمول كوكران به تعداد 241 نفر محاسبه گردیده است. به منظور گردآوری داده‌ها از پرسشنامه‌های استاندارد استفاد شد. گویه‌های سنجش امنیت شغلی از پرسشنامه نیسی و محمودیان (1379)، گویه‌های سنجش رفتار سیاسی از پرسشنامه رفتارهای سیاسی ای. جی. دوبرین (1978) و گویه‌های سنجش رفتار شهروندی سازمانی از پرسشنامه ویلیام و اندرسون (1991) استخراج شده است. یافته‌ها: روش الگو سازی معادلات ساختاری با كمك نرم افزار آموس نشان داد كه بین امنیت شغلی با رفتار شهروندی رابطه مستقیمی وجود دارد. امنیت شغلی دارای ضریب تاثیر بالایی (69/0) بر روی رفتار شهروندی سازمانی است و این مطلب نشان از اهمیت بالای امنیت شغلی كاركنان در اثرگذاری بر رفتارشهروندی می‌باشد. نتایج این تحقیق همچنین نشان داد كه بین رفتار شهروندی و رفتار سیاسی رابطه منفی وجود دارد بدین صورت كه رفتار شهروندی با ضریب 78/0- بر رفتار سیاسی تاثیر می‌گذارد كه نشان از ضریب تاثیر بالای رفتار شهروندی بر رفتار سیاسی می‌باشد. با توجه به ضریب تاثیر بالای امنیت شغلی بر رفتار شهروندی و همچنین رفتار شهروندی بر رفتار سیاسی، نتایج این تحقیق نشان از وجود رابطه بین امنیت شغلی و رفتار سیاسی نیز دارد. این رابطه بصورت غیر مستقیم و از طریق رفتار شهروندی گزارش شده است. نتیجه گیری: با توجه به تاثیر بالای امنیت شغلی بر رفتار سیاسی، لازم است مدیران با تقویت رفتار شهروندی به این مهم دست یابند و رفتارهای سیاسی را مدیریت نمایند.