تحليل و سطح بندي ميزان توسعه يافتگي استان هاي ايران با استفاده از مدل هاي كمي و سيستم اطلاعات جغرافيايي (GIS)

فاقد عنوان و چكيده لاتين

سنجش و تعيين سطح توسعه ­يافتگي به­ عنوان يكي از مهم­ترين مسائل برنامه ريزي كشورها مي­ باشد، به­ نحوي­كه از دهه 1990 غالب كشورها به ­بازنگري وضعيت خود در اين خصوص پرداخته ­اند. بنابراين، در پژوهش حاضر به­ منظور تعيين سطح توسعه ­يافتگي استان ­هاي كشور از هفت شاخص؛ اميد به­ زندگي، سرانه توليد­ناخالص، سطح زيركشت، سطح­سواد، وضعيت ­اشتغال، دسترسي به امكانات­ آموزشي و دسترسي به آب آشاميدني با استفاده از مدل­ كمي موريس و نرم ­افزار سيستم اطلاعات­ جغرافيايي (GIS)، استفاده شده است. طبق نتايج به دست آمده از تحليل شاخص­ هاي مذكور، استان­ هاي تهران، فارس و اصفهان به­ ترتيب با ضريب توسعه موريس 78/62، 70/38 و 69 داراي بالاترين سطح توسعه از نقطه نظر شاخص هاي توسعه و استان­ هاي هرمزگان، كهكيلويه و بويراحمد و سيستان و بلوچستان به ترتيب با ضريب توسعه موريس 40/87، 33/66 و3/62 داراي پايين­ترين سطح توسعه در بين استان­هاي كشور مي­ باشند. همچنين با استفاده از نرم افزار سيستم اطلاعات­ جغرافيايي (GIS)، پهنه ­بندي و توزيع­ فضايي درجه توسعه­ يافتگي استان­ هاي كشور نمايش داده شده است.