آفرينش جهان مادي در نگاه ايرانيان باستان

ايرانيان باستان بر اين باور بودند كه اهورامزدا، خداوند يكتا خود در جهاني به سر مي برد كه جايگاه روشنايي و نور محضي است كه در آن جهان زمان و مكان وجود ندارد.اهورامزدا نخست جهان مينوي را مي آفريند به اين صورت كه از صفات و ويژگي هاي ذات خويش به شكل نور موجوداتي را خلق مي كند كه مي توان از آن ها با نام امشاسپندان، ايزدان، فرشتگان اشاره كرد. در جهان مينوي مكان مطرح نيست و بعد زمان وجود دارد.زمان به صورت نامحدود و بي كرانه موجودات را دربر گرفته است.اهورامزدا در جهان مينوي، فروهر ها را نيز آفريده بود كه هدف اصلي او از خلقت فروهرها، افرينش جهان مادي بود كه بايستي در قالب موجود برتري به نام انسان، اهداف خداوند را در بعد مكان و زمان محدود به پيش برند.