بررسي عوارض مادري و جنيني در مادران مبتلا به ديابت بارداري و مادران سالم

مقدمه: ديابت بارداري يكي از عوارض طبي شايع دوران بارداري است كه مي تواند بر نتايج بارداري و زايمان تاثير بگذارد. با توجه به افزايش شيوع ديابت بارداري در سراسر جهان، مطالعه حاضر با هدف بررسي پيامدهاي مادري و جنيني در زنان مبتلا به ديابت بارداري انجام شد. روش پژوهش: اين مطالعه مقطعي بر روي 85 مادر مبتلا به ديابت بارداري با سن حاملگي بالاتر از 28 هفته كه جهت زايمان به زايشگاه مراجعه نموده بودند و 160 زن باردار با حاملگي طبيعي كه معيارهاي ورود به مطالعه را داشتند (يعني سابقه ديابت، بيماري مزمن يا آندوكرين و يا سابقه مصرف استروئيد نداشتند) وارد مطالعه شدند و با استفاده از پرسشنامه اطلاعات لازم كه شامل ( اطلاعات فردي و سوابق طبي و مامايي و پيامدهاي نامطلوب بارداري از جمله پره اكلامپسي، پارگي زودرس كيسه آب، سن حاملگي، خونريزي بعد از زايمان و ماكروزومي، آپكار و مرده زايي و هيپوگليسمي) بودند؛ بررسي شدند و اطلاعات جمع آوري شده با نرم افزار آماري SPSS تجزيه و تحليل شدند. يافته ها: از بين عوامل مورد مطالعه در مادران ميانگين سن مادران ديابتي30/4±5/01 در مادران سالم27/2±4/03 بود و بين دو گروه تفاوت آماري معني داري مشاهده شد(P<0/02) همچنين ميانگين فشارخون سيستول و دياستول، شاخص توده بدني و زايمان به روش سزارين در مادران ديابتي بالاتر بود(01/0) p و دو گروه از لحاظ آماري تفاوت داشتند و عوارض جنيني شامل ماكروزومي، مرده زايي و هيپوگليسمي در مادران مبتلا به ديابت بالاتر از مادران سالم بود (P<0/01) بحث ونتيجه گيري: در ميان عوارض مادري و جنيني هيپرتانسيون بارداري و زايمان به روش سزارين در مادران ديابتي بالاتر بود و عوارض جنيني مانند ماكروزومي، مرده زايي و هيپوگليسمي در نوزادان مادران ديابتي بالاتر از مادران سالم بود لذا اجراي برنامه هاي آموزشي و غربالگري جهت مادران ديابتي و توجه به عوارض ضروري به نظر مي رسد و تمام اين عوارض نشان دهنده اهميت پيشگيري از ديابت بارداري است.