پديدارشناسي معناگرا با موردشناسي الهيات سيستماتيك

Semantic phenomenology in the systematic theology(case study)

يكي از مكاتب جديد فلسفي، مكتب پديدارشناسي است. بر اساس ديدگاه محوري اين مكتب، تنها فنومن يا پديدارهاي امور متعلق شناسايي هستند. در مقاله حاضر نسبت مكتب پديدارشناسي با مقوله معناداري بررسي مي ‌شود و بررسي خواهد شد كه آيا با توجه به رويكردي كه اين مكتب نسبت به عالم و شناخت آن دارد، مي‌‌توان براي عالم معناداري قائل شد؟ بررسي‌هاي اين مقاله نشان مي‌دهد كه با رويكرد پديدارشناسي هرمنوتيكي كه پديدار‌شناسي را به تجربه ديني و در نهايت جنبه هرمنوتيكي آن بازمي‌گرداند، نمي‌‌توان معناداري را توجيه كرد اما با ديدگاه الهيات سيستماتيك ـ‌كه به‌لحاظ قبول معنا، جزو پديدارشناسي ديني و از رويكرد‌هاي ديگر در پديدار‌شناسي شمرده مي‌شود‌ـ مي‌توان بحث معناداري را اثبات نمود.

One of modern philosophical schools is phenomenology which is based on the exclusive subject of the knowledge is phenomenon. At this article, the relation between phenomenology and semantics has been discussed investigating that does it possible to regard a semantic world when the approach of this school to the world and its knowledge is considered? It will be clarified that by the hermeneutical phenomenology which is referring the phenomenology to the religious experience will not be able to justify a semantic world. However by the systematic theology in terms of accepting semantic has been considered as religious phenomenology and regarded as the other approach of phenomenology, the semantic will be approved.