بررسي تأثير حس تعلق مكاني بر امنيت و نشاط اجتماعي كودكان (مطالعه موردي: منطقه2 شهرداري قزوين)

پژوهش در حوزه شهرهاي دوستدار كودك به‌طورخاص در اروپا از سال 1980 موردتوجه قرار گرفته است كه با هدف ايجاد فرصتي براي كودكان در راستاي شكلدادن و يا تغيير محيط پيرامون آنها مي‌باشد. مكان علاوهبر بعد مادي از بعد غيرمادي نيز برخورداربوده و احساساتي در ساكنان خود ايجادمي‌كند. اين حس تعلق مكاني بر نشاط اجتماعي و امنيت اجتماعي كودكان شهر تأثيرمي‌گذارد كه تحليل اين فرايند هدف اين مقاله است. هدف ديگر معرفي كاربرد مدل‌هاي ساختاري، به علت چندبعدي بودن ابعاد بررسي و وجود متغيرهاي مكنون، در حوزه مطالعات شهري است. پژوهش حاضر از حيث هدف كاربردي و از حيث روش پيمايشي محسوب مي‌شود. جمعيت آماري اين پژوهش كودكان 12 تا 18ساله شهر قزوين مي‌باشند كه از اين ‌بين كودكان منطقه2 شهرداري قزوين به‌عنوان جمعيت نمونه انتخاب شدند. در اين پژوهش از پرسشنامه محقق-ساخته استفادهشد و پس از اطمينان از پايايي و روايي آن در جمعيت نمونه توزيعگرديد. براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها از تكنيك تحليل عاملي تأييدي و مدليابي معادلات ساختاري استفاده ‌شده است. نتايج تحليل داده‌ها مدل مفهومي ارايه‌شده را تأييدمي‌كند. همچنين، نتايج پژوهش نشان‌دهنده تأثير مثبت و معنادار حس تعلق مكاني بر امنيت اجتماعي و نشاط اجتماعي و تأثير مثبت و معنادار امنيت اجتماعي بر نشاط اجتماعي در جامعه موردمطالعه مي‌باشد.