نقش آموزش‌هاي مدرسه‌اي در كاهش آسيب‌هاي اجتماعي شهري (بررسي موردي: نواحي جنوب و شرق تهران)

رشد كلانشهرها همواره با مشكلات بسياري ازجمله نابرابريهاي فضايي، حاشيهنشيني و فراواني آسيب‌هاي اجتماعي در مناطق كم‌توسعه يافته شهرها همراه است. يكي از راهبردهايي كه در زمينه كاهش آسيبهاي اجتماعي و ارتقاي امنيت شهري اين مناطق كمتر موردتوجه قرارگرفته لزوم تقويت دستگاه هاي نظارتي و تربيتي و آموزش هاي شهروندي به ويژه استفاده از ظرفيت مدرسه و نقش فراگير آن است. كودكان و نوجوانان به ويژه در مناطق حاشيه اي و فقيرنشين شهرها در بستر ناامني بزرگ مي شوند و آموزش‌هاي مدرسه، محور پيشگيري و مقابله با رفتارهاي پرخطر، در اين مناطق الزامي است. در كشور ما در سال‌هاي اخير با تدوين اسناد راهبردي و ورود مباحث پيشگيري از آسيبهاي اجتماعي به دو كتاب درسي دوره متوسطه اول تلاشهايي در اين زمينه آغاز شده است. اين مقاله قصددارد نقش و ضرورتهاي برنامه ها و آموزشهاي مدرسه محور را در كنترل و پيشگيري از آسيب هاي اجتماعي در مناطق حاشيه اي و جرم خيز با تكيه بر نظرسنجي موردي از معلمان مناطق جنوبي و شرق تهران بررسي و موانع و راهكارهاي عمده در اين مسير را نشان دهد. نوع پژوهش كاربردي و روش تحقيق آن توصيفي– پيمايشي بوده و اطلاعات موردنياز براساس مطالعات كتابخانه اي و پرسشنامه نظرسنجي فراهم شده است. جمعيت آماري پژوهش دبيران 6منطقه از مناطق 19گانه آموزش و پرورش تهران، كه در جنوب و شرق تهران قرارگرفته، ميباشند. نتايج پژوهش ناكافي و غيرمؤثربودن اقدامات انجام شده و عمده ترين ضعف ها و موانع و مشكلات آموزش هاي پيشگيري براي نوجوانان در معرض خطر را نشان ميدهد و ضمن تأكيد بر لزوم و فوريت تدوين برنامه هاي ويژه در اين مناطق با مشاركت جدي ساير نهادها به ويژه نيروي انتظامي راهكارهايي را براي تحقق آموزش هاي مؤثر پيشگيري و كنترل رفتارهاي پرخطر اين مناطق پيشنهاد مي كند.