بررسي تطبيقي ارزيابي كيفيت تدريس در آموزش عالي

امروزه آموزش عالي ايران با مسائل و چالش هايي در سطح جهاني و ملي، روبرو است. چنانچه كيفيت مولفه هاي دانشگاه مد نظر قرار نگيرد، موجب اتلاف منابع مي شود. كيفيت تدريس استادان در آموزش عالي نيز از ملاك هايي است كه در ارزيابي كيفيت فرآيندها مي تواند مورد توجه قرار گيرد. كيفيت آموزش و تدريس مي تواند آثار ارزشمندي را به جاي گذارد و ارزش و شايستگي هاي نيروي انساني را بالا ببرد. اين پژوهش با روش بررسي تطبيقي انجام شده است و در آن روند ارزيابي كيفيت تدريس در ايران و شش كشور (فرانسه، آمريكا، انگلستان، استراليا، هند و ژاپن) مورد بررسي قرار گرفته است. روش نمونه گيري كشورها در اين پژوهش بر اساس انتخاب راهبردي نمونه ها و با شيوه نمونه گيري هدف مند انجام شده است. نتايج حاكي از آن است كه در بسياري از كشورهاي مورد مقايسه، ارزيابي از كيفيت تدريس استادان توسط منابع و گروه هاي داخلي و خارجي گوناگون انجام مي شود و نيز مولفه هاي زيادي را در بردارد. درحالي كه در ايران، ارزيابي كيفيت تدريس استادان بيشتر از سوي دانشجويان انجام مي گيرد. درنهايت براي بهبود ارزيابي كيفيت تدريس در آموزش عالي ايران پيشنهاد هايي ارائه شد.