الاهيات سياسي و امر استثناء (كارل اشميت و مسأله‌ي حاكميت)

كارل اشميت با رساله دوران سازش، «الاهياتِ سياسي: چهار گفتار در باب مفهوم حاكميت»، بانيِ تحولي عمده در نظريه دولت و مفهومِ حاكميت در عصرِ جديد شد. او در اين رساله با طرحِ مفهومِ حاكميت، معتقد است كه مشخصه اصلي حاكميت و حاكم، «تصميم» و آن چيزي كه قوام بخش و برپادارنده حاكم است، «امرِ استثناء» است. از اين رو، الاهياتِ سياسيِ اشميت، دفاعيه اي است از اصلِ دولتِ مطلقه و رديه اي است بر نظريه دولتِ ليبرال دموكراسي. از نظرِ اشميت، ليبراليسم سرآغازِ به حاشيه رفتنِ مفهومِ حاكميت به مثابه موجوديتي تماماً و منحصراً سياسي است. ليبراليسم با منتقل كردنِ قدرتِ تصميم گيريِ حاكم در برپايي و اعلامِ وضعِ استثنايي به نهادهايي گفتگو محور (هم چون پارلمان)، عملاً دولت را بي خاصيت و از ريخت انداخته بود. مقاله پيش رو با تمركز بر مفهومِ حاكميت نزد فيلسوفاني هم چون ژان بُدن و كلسن، به تبارشناسي و واكاويِ تفسيري-تاريخيِ اين مفهوم در الاهيات سياسيِ اشميت پرداخته و سعي كرده است تا از خلال مفهوم حاكميت، پيوندهايش با مفاهيمي چون تصميم، استثناء و عرفي شدگي مفاهيم نظريه مدرن دولت را نشان دهد.