رهيافت هاي معرفت شناختي تئاتر در توجيه زيبايي شناختي از مفهوم فرهنگ (يك مطالعه ي تطبيقي ميان انديشه هاي فريدريش نيچه و آنتونن آرتو)

آنچه ما در اين مقاله «فرهنگ تراژيك» مي ناميم حاصل رهيافت هايي است كه نيچه و آرتو، الگوي زيبايي شناختي آن را به ترتيب در تراژدي هاي يونان باستان و تئاتر شقاوت يافتند. مي توان گفت كه تئاتر نزد نيچه و آرتو همچون الگويي در جهت توجيه زيبايي شناختي از هستي عمل مي كند. هدف نهايي اين مقاله تبيين فرهنگي است كه بر بنيان چنين ديدگاهي، يعني توجيه زيبايي شناختي از زندگي استوار شده و در برابر فرهنگي قرار مي گيرد كه تلاش مي كند زندگي را به قسمي از عناصر ايدئولوژيك و سوبژكتيو تقليل دهد. بنابراين ما در پايان، در ضمن يك مطالعه تطبيقي، به نقد اين مسئله خواهيم پرداخت كه وحدتي كه در فرهنگ مدرن وجود دارد، وحدتي كاذب است كه به واسطه ي امري بيروني بر زندگي تحميل شده و مفهوم حقيقي فرهنگ مبين وحدتي دروني، همچون وحدت سبك اثر هنري است كه با توجيه زيبايي شناختي از هستي در پيوند مي باشد. اين پژوهش با استناد به منابع كتابخانه اي و به خصوص با تمركز به روي دو كتاب زايش تراژدي و تئاتر و همزادش تلاش مي كند تا كيفيت اين فرهنگ را در قالب شكلي از «كنشگري»، «كثرت گرايي» و «آري گويي» به زندگي و «امر نو» تبيين نمايد.