ارزيابي پيامد تغييرات كيفيت پوشش گياهي بر دامنه هاي دمايي در منطقه يك شهر شيراز

در طي سال هاي گذشته، منطقه يك شهر شيراز از تغييرات شديد در كميت و كيفيت پوشش گياهي به شدت رنج مي برد، با توجه به اينكه فراواني پوشش گياهي يكي از مهم ترين عوامل تاثيرگذار بر دماي سطح زمين است، بنابراين در اين پژوهش ويژگي هاي حرارتي و ارتباط آن با درصد نمايه بهنجارشده اختلاف پوشش گياهي در يك محيط شهري با استفاده از تصاوير چند زمانه ماهواره لندست مورد بررسي قرار گرفته است. در اين راستا چهار تصوير سنجندهTM در تاريخ هاي 22 مارس سال 2009 (دوم فروردين 1388)، 15 جولاي 2010 (24 تيرماه 1389)، 19 اكتبر 2010 (27 مهرماه 1389)، 22 نوامبر 2010 (1 ديماه 1389) دريافت، سپس دماي سطح زمين(LST) و ميزان شاخص بهنجارشده اختلاف پوشش گياهي آن استخراج گرديد. يافته هاي پژوهش نشان داد بالاترين ميزان درصد شاخص پوشش گياهي بجز در فصل زمستان و بهار با كم ترين ميزان دماي سطح زمين مرتبط است. بالاترين ميزان دما در تمامي فصول متعلق به ارتفاعات با جهت جنوب، جنوب خاوري، نواحي باير و فاقد پوشش گياهي است. در فصل بهار بالاترين درصد شاخص پوشش گياهي با پايين ترين ميزان درجه حرارت انطباق مكاني ندارد، به عبارت ديگر درصد شاخص پوشش گياهي با درجه حرارت سطح زمين رابطه معكوس ندارد. در فصل تابستان بالاترين ميزان درصد شاخص پوشش گياهي از نظر مكاني با كم ترين ميزان دماي سطح زمين انطباق مكاني كامل دارد. در فصل زمستان نحوه پراكنش الگوهاي دمايي به دليل نقش تعديل كننده دمايي پوشش گياهي با استفاده از ساز و كار تبخير و تعرق در مقايسه با ساير فصول كاملاً متفاوت است، بالاترين دامنه دمايي نخست در ارتفاعات و سپس در مناطقي با كاربري پوشش گياهي مشاهده مي گردد. به طور كلي مي توان نتيجه گرفت كه فراواني و كيفيت پوشش گياهي يكي از مهم ترين عوامل تاثير گذار بر دماي سطح زمين مي باشد.