تشكيل درياچه سدي سيمره و تاثير آن بر الگوي استقرار محوطه هاي باستاني

تشكيل درياچه هاي سدي در محيط هاي آبرفتي كه داراي آب و خاك حاصلخيز مي باشند، علاوه بر تغييرات محيطي مي تواند باعث جابجايي، از بين رفتن و يا تغيير الگوي استقرارگاههاي انساني در محدوده تشكيل درياچه شود. وقوع زمين لغزش كبيركوه و شكل گيري درياچه سيمره در 4 مرحله، باعث تغييراتي در الگوي استقرار محوطه هاي باستاني شده است. هدف از اين تحقيق، بررسي اثرات شكل گيري درياچه سيمره بر استقرار محوطه هاي باستاني محدوده درياچه مي باشد. از ابزاري مانند موقعيت و دوره تشكيل محوطه هاي باستاني، نقشه هاي توپوگرافي و زمين شناسي، تصاوير ماهواره اي، مدل رقومي ارتفاع، نرم افزار Arc GIS، Global Mapper و مطالعات ميداني استفاده شده است. نتايج تحقيق نشان مي دهد كه محوطه هاي باستاني محدوده درياچه از دوره پارينه سنگي جديد به بعد، پس از تخليه درياچه در مراحل اول و دوم ايجاد شده اند، زيرا قديمي ترين محوطه ها متعلق به دوره نوسنگي بر روي پادگانه اول و دوم شكل گرفته اند. با توجه به شواهد موجود و استقرار محوطه هاي باستان بر روي پادگانه هاي درياچه اي، رخداد زمين لغزش كبيركوه و تشكيل درياچه سيمره قبل از دوران نوسنگي بوده است.