پريشاني اخلاقي در پرستاران بخش‌هاي اورژانس: فراواني ، شدت ، اثر

سابقه و هدف: پریشانی اخلاقی، پدیده شناخته شده ای درحرفه پرستاری است كه می تواند استرس جسمی روانی زیادی بر پرستاران وارد كند و باعث عدم رضایت آنان، كاهش كارایی و كیفیت مراقبت ها شود. علل، فراوانی، شدت و اثر پریشانی اخلاقی با توجه به نوع بخش و بیمارستان متفاوت است. این مطالعه به منظور بررسی ابعاد سه گانه پریشانی اخلاقی (فراوانی، شدت، و اثر) و عوامل مرتبط با آن در پرستاران اورژانس انجام شد. روش بررسی: این مطالعه مقطعی به روش سرشماری در میان 125 پرستار شاغل در 7 بیمارستان غیر آموزشی دانشگاه علوم پزشكی گیلان انجام شد. اطلاعات با استفاده از پرسش­نامه پریشانی اخلاقی هامریك "2012" جمع آوری شد و با آزمون­های آماری T- test، ANOVA و ضریب همبستگی Pearson در نرم افزار SPSS 21 تحلیل شد. یافته­ ها: میانگین فراوانی پریشانی اخلاقی 58/0±4/1، شدت آن 92/0±7/1 از 4 و میانگین اثر آن 38/2±4 از 16 به دست امد كه نشان می­دهد پرستاران اورژانس از پریشانی اخلاقی در حد متوسطی رنج می­برند. ضریب همبستگی پیرسون ارتباط مثبت و معنی­داری بین تعداد پرستاران و تخت­های موجود در بخش و ابعاد سه گانه پریشانی اخلاقی نشان داد (01/0>p). نتیجه­گیری: پریشانی اخلاقی در بخش اورژانس، اثرات منفی بر پرستاران، در ابعاد مختلف حرفه پرستاری و بیمارستان دارد. لذا برنامه­ریزان و تصمیم گیرندگان حوزه سلامت، باید در سطح كلان به این معضل اخلاقی توجه و برنامه­های مناسب برای پیشگیری آن پیشنهاد كنند.