كاربرد شاخص هاي آسايش حرارتي در طراحي مسكن پايدار ( مطالعه موردي شهر دامغان)

شناخت توان آن سايش زيست اقليمي- بيو كلماتيك در معماري از اهميت ويژه اي برخوردار است. توجه به خصوصيات اقليمي و اثراتي كه اقليم در شكل گيري ساختمان ها دارد، از نظر آسايش حرارتي، هماهنگي ساختمان با شرايط اقليمي، موجب .صرفه جويي در انرژي شده و از لحاظ زيست محيطي، سالم و بهتر است احساس انسان نسبت به محيط اطرافش از طريق بررسي عوامل اقليمي مانند رطوبت نسبي، درجه حرارت يا جريان هوا و ... ممكن مي باشد. تركيب و در كنار هم بودن اين عوامل بر انسان تاثير گذاشته و با آسايش فيزيكي او رابطه دارد. در اين پژوهش، به منظور تعيين بررسي مطلوبيت شرايط آسايش، ساختمان هاي شهر دامغان بر اساس شاخص هاي زيست اقليمي انجام شده، و هدف آن استفاده حداكثر از پتانسيل هاي محيطي در جهت صرفه جويي انرژي و بالا بردن كيفيت آسايشي ساكنين و سالم سازي محخيط زيست است .روش پژوهش توصيفي - تحليلي است و از حيث نوع تحقيق كاربردي مي باشد و شامل دو بخش اقليمي و معماري است. در اين راستا با استفاده از آمار 25 ساله (1392-1378) به بررسي عوامل آب و هوايي مانند:دما، رطوبت، بارش، باد پرداخته و به كمك شاخص هاي زيست اقليمي، ماهاني واولگي و با استفاده از نمودار آمبروتروميك آسايش اقليمي در شهر دامغان تعيين شد. نتايج به دست آمده نشان مي دهد كه بيشترين ميزان ساعات آسايش اقليمي در ماه هاي خرداد ، ارديبهشت ، شهريور و كمترين در ماه هاي اسفند، بهمن، دي، تير و مرداد متمركز هستند.