رابطه تحول منزلت هاي هويت بين شخصي و هويت ديني در دانشجويان

هدف اصلي پژوهش حاضر، بررسي رابطه هويت بين شخصي و هويت ديني دانشجويان بود. جهت دستيابي به اين هدف، 343 (191 دختر و 151 پسر) دانشجوي مقطع كارشناسي به روش تصادفي چندمرحله اي خوشه اي از گروه هاي تحصيلي علوم انساني و فني ـ مهندسي دانشگاه تهران انتخاب شدند. ابزارهاي پژوهش عبارت بودند از ترجمه فارسي پرسشنامه گسترش يافته سنجش عيني هويت من(EOM-EIS-2) بنيون و آدامز (1986) و پرسشنامه هويت ديني (رحيمي نژاد و احمدي، 1374). يافته هاي پژوهش عبارتند از: الف) همبستگي منفي بين سردرگمي و پذيرش هويت ديني؛ ب( همبستگي مثبت بين دنباله روي و پذيرش هويت ديني؛ ج) عدم رابطه بين بحران زدگي و پذيرش و يا نفي هويت ديني؛ د( عدم رابطه معنادار بين هويت يافتگي ديني و پذيرش هويت دين؛ ﻫ) جهت همبستگي رابطه متغيرها و معناداريِ آنها، در هر دو جنس يكسان بود.