روش شناسي علوم اجتماعي از ديدگاه هابرماس و بررسي آن از منظر حكمت متعاليه

علوم اجتماعي از ابتداي شكل گيري خود، با اين پرسش مهم مواجه بوده كه روش شناسي ويژه آن چيست؟ پارادايم هاي مختلف اثباتي، تفسيري و انتقادي، هر يك پاسخي به اين پرسش داده و مدعي برتري نسبت به ديگري هستند. هابرماس، با نقد روش شناسي هاي اثباتي و تفسيري و بازخواني مفاهيم پاراديم انتقادي، به طرح علايق معرفتي سه گانه و تقسيم بندي علوم، به تجربي، تفسيري و انتقادي پرداخته است. او در قالب اين طرح معرفتي، مدعي است كه روش ويژه علوم اجتماعي «ديالكتيكي» است. اين مقاله، با روش تحليلي انتقادي و با نگاه كلان، به بررسي و نقد رابطه مباني مختلف هستي شناختي، معرفت شناختي، انسان شناختي و ارزش شناختي اين روش با مولفه هاي آن، از منظر حكمت متعاليه پرداخته است. از منظر حكمت متعاليه، روش شناسي هابرماس از اشكالات مبنائي رنج مي برد. برخي از مولفه هاي آن، با دستگاه فلسفي حكمت متعاليه ناسازگار و برخي از آنها در تضاد با اين مباني است.