ماهيت جرم از ديدگاه دوركيم، با رويكردي روش شناسانه

اين مقاله با رويكردي روش شناختي به مطالعه چيستي جرم از ديدگاه دوركيم پرداخته و مباني روشي وي و نحوه تاثيرگذاري آن بر تعريف جرم را مورد بررسي قرار داده است. از ديدگاه دوركيم، جرم عملي است كه احساسات جمعي جامعه را جريحه دار ساخته و توسط قانونگذار براي آن مجازات در نظر گرفته شود. مباني روش پوزيتيويستي دوركيم عبارتند از: جدايي از متافيزيك، جدايي از عقل قدسي، طبيعي گرايي و جدايي علم از ارزش. اين مباني در تعريف وي از جرم تاثيرگذار بوده است. اين مباني سبب خلا عقل عملي و عدم امكان داوري ارزشي علم پوزيتيو در انديشه وي شده است. براين اساس، وي توانايي ارائه ضابطه اي ماهوي براي جرم انگاري افعال را ندارد و بايد به ملاك هاي صوري مذكور در تعريف خود وفادار باشد. با اين حال، وي در عمل، در شناخت «فعل غيراخلاقي» كه زيربناي شناخت «ضابطه ماهوي جرم» است، به ملاك «فايده» متوسل مي شود كه شكافي جدي بين مقام نظر و عمل در اوست.