مقايسه تحمل درماندگي و ترس از مسخره شدن در همشيرهاي كودكان با و بدون اختلال طيف درخودماندگي

اين پژوهش با هدف مقايسه تحمل درماندگي و ترس از مسخره شدن در همشيرهاي كودكان با و بدون اختلال طيف درخودماندگي انجام شد. جامعه آماري شامل كل همشيرهاي كودكان با و بدون اختلال طيف درخودماندگي شهر اصفهان بود. نمونه مورد بررسي شامل 29 نفر از همشيرهاي كودكان با اختلال درخودماندگي (19پسر،10دختر) و 29 نفر از همشيرهاي كودكان بدون اين اختلال (19 پسر، 10 دختر) بود كه به صورت نمونه برداري در دسترس انتخاب و همتاسازي شدند. ابزار اين پژوهش مقياس تحمل درماندگي (DTS؛ سيمون و گاهر، 2005) و مقياس ترس از مسخره شدن (FBLS؛ راج و پروير، 2009) بود. داده ها با استفاده از تحليل واريانس چندمتغيري تحليل شدند. نتايج نشان داد تفاوت ميانگين نمره هاي تحمل (001/0>P)، ارزيابي (018/0>P) و تنظيم (001/0>P) و ترس از مسخره شدن (034/0>P) در همشيرهاي كودكان با و بدون اختلال طيف درخودماندگي معنا دارست. اين نتايج لزوم استفاده از برنامه هاي پيشگيري و مداخله براي جلوگيري از بروز آسيب هاي روان شناختي بلندمدت را نشان مي دهد.

A he present study was aimed to compare distress, tolerance, and fear of being laughed of children who had siblings with or without autism spectrum disorder. Twenty nine children who had a sibling with autism spectrum disorder (19 males, 10 females) were matched with 29 children who had a sibling without autism spectrum disorder (19 males, 10 females). The sample were selected from Esfahan, Iran using the convenient sampling method. The participants completed the Distress Tolerance Scale (DTS, Simons & Gaher, 2005) and the Fear of Being Laughed at Scale (FBLS, Ruch & Proyer, 2009).The data were analyzed using MANOVA. The results indicated significant differences in mean scores of tolerance (P<0.001), evaluation (P<0.018), regulation (P<0.001), and fear of being laughed (P<0.034) at among siblings of children with or without autism spectrum disorder. The findings suggested the necessity of using prevention and intervention programs for preventing the occurrence of long-term psychological damages.