رقص، فرهنگ و مذهب: نگاهي انسان شناختي به رقص هاي سنتي

رقص هاي سنتي ارتباط عميقي با بافت فرهنگي و مذهبي جامعه خود دارند و با عناصر زمينه اي و مادي همراه هستند. هدف اين مقاله، بررسي مفهوم رقص در فرهنگ هاي سنتي است. رقص در اين فرهنگ ها در رابطه با مفاهيم مذهبي تعريف مي شود و كاربرد پيدا مي كند. در مورد رابطه رقص و فرهنگ اين پرسش مطرح مي شود كه چرا در فرهنگ بسياري از اقوام به موازات داشتن مذهب؛ موسيقي و رقص بومي نيز شكل گرفته است؟ حضور رقص هاي سنتي در كنار يكي از عناصر اصلي جامعه يعني مذهب نشان دھنده اهميت رقصي هاي سنتي و وجود رابطه اي ميان رقص با ديگر ابعاد فرهنگي است. بر اين اساس ديدگاه انسان شناسي عموما بر مطالعه رقص هاي سنتي و فولكلوريك تأكيد داشته است. ابزار تحقيق در اين پژوهش كتابخانه اي است و تحقيق به صورت كيفي و با تأكيد بر نظريه هاي انسان شناختي صورت گرفته است. از منظر انسان شناسي، رقص سنتي، قبل از هر چيزي، يك رويداد آييني است و به عنوان يك امر فرهنگي، در زمينه همان فرهنگ معني مي يابد. رقص هاي سنتي شرايط اجرا و فهم خود را دارند و در بستر فرهنگي خود معنادار مي شوند. نكته مهم اين است كه رقص هاي سنتي آييني هستند با اين تفاوت كه گاه در زمينه مذهبي و گاه در زمينه عرفي اجرا مي شوند. در هر دوي اين عرصه ها، ويژگي هاي فرهنگ و نظام معنايي و ارزشي بنيادين، به واسطه رقص در كالبد انسان تجلي پيدا مي كند.