تأثير آتش‌سوزي بر آبگريزي و مقدار و عوامل فرسايش خاك در جنگل‌هاي سواحل جنوب غربي درياي خزر

بررسي اثر آتش ­سوزي بر ويژگي­ هاي هيدرولوژي، خاك و عوارض سطحي امري مهم و ضروري براي توسعه روش­ هاي ممانعت از فرسايش به­­ منظور مديريت پايدار اراضي و منابع آب است. در قطعه ­هايي در داخل محدوده 15 ناحيه آسيب ديده در اثر آتش ­سوزي و 15 منطقه نسوخته مجاور آنها، در پنج زير واحد اراضي، ويژگي­ هاي هيدرولوژي، ويژگي­ هاي خاك، آبگريزي و مقدار فرسايش برآورد شدند. همچنن وضعيت فرسايش خاك با روش BLM مورد ارزيابي قرار گرفت. نتايج تجزيه واريانس نشان داد كه فرسايش كل، سرعت نفوذ آب به خاك و آبگريزي اختلاف معني ­داري بين نقاط آتش ­سوزي و شاهد داشتند. در بين زير واحدهاي اراضي نيز تنها از نظر سرعت نفوذ آب به خاك اختلاف معني ­دار وجود داشت. حدود چهار تا پنج سال طول كشيد تا ميزان تخلخل خاك و فرسايش كل به شرايط قبل از آتش ­سوزي برسد. زمان برگشت ­پذيري آبگريزي واقعي و پتانسيل به شرايط قبل از آتش­ سوزي نيز به ­ترتيب دو تا چهار و چهار تا شش سال بود. نتايج همچنين نشان داد كه درصد تاج پوشش درختان، تعداد درختان در هكتار، ارتفاع درختان و تخلخل خاك بهترين متغيرها براي تخمين فرسايش كل در منطقه بودند.