لذت و معناي زندگي از نگاه ابن سينا

در آثار ابن سينا مفهوم سعادت يا نيك بختي از جهاتي نزديك به مفهوم معناي زندگي به مثابه غايت زندگي است. وي نيك بختي را مطلوب بالذات و غايت لذاته معرفي مي كند و آن شرط لازم و كافي براي معنادار شدن زندگي است. از منظر او ميان لذت و معناي زندگي ارتباطي عميق وجود دارد. لذت، ادراك حضوري قوه مدركه فرد است به آن چه كه در نظرش كمال و خير به شمار مي آيد. ديدگاه شيخ در نفس شناسي تاثير مستقيمي بر مبحث معناي زندگي و لذت دارد. وي باتوجه به قواي ادراكي نفس، مراتب مختلفي براي نيك بختي و لذت در نظر مي گيرد كه از ميان آن ها نيك بختي و لذت عقلاني يا روحاني نقش بسيار مهمي در رسيدن به معنا ايفا مي كند. همچنين از ميان قواي نفس تنها قوه عقلاني است كه با مرگ از بين نرفته و در عالم آخرت معناي زندگي و لذت نهايي توسط آن رقم مي خورد. او معتقد است همان گونه كه معناي زندگي داراي ارزش ذاتي است، لذات عقلي و شهودي نيز داراي ارزش ذاتي است. لذت عقلي-شهودي نه تنها شرط لازم براي معناداري، بلكه شرط كافي آن نيز است. در اين پژوهش معناي زندگي از نظر ابن سينا و نقش لذت در رسيدن به آن، با روشي توصيفي- تحليلي بررسي شده است.