توزيع بهينه منابع بودجه استاني بر پايه يك مدل كنترل بهينه

هدف اين مطالعه، ارائه مدلي جهت تخصيص بهينه استاني منابع بودجه­ اي با توجه به اولويت­هاي استان­ها و در راستاي رفع تمركز مالي و عدم تعادل فضايي كشور و كاهش نابرابري هاي منطقه­ اي است، به نحوي كه حداكثر رفاه اجتماعي را تضمين نمايد. براي اين منظور يك مدل پويا مبتني بر نظريه كنترل بهينه طراحي شده و نقطه تعادل بلند مدت اين مدل كه بيانگر سطوح بهينه تخصيص منابع مالي به استان­هاي كشور است، با تمركز بر 12 شاخص كلان شامل نسبت جمعيت ، نرخ مرگ و مير نرخ بيكاري و ضريب جيني، شاخص وزني امكانات آموزشي، نرخ باسوادي و نرخ مشاركت اقتصادي، نسبت توليد داخلي استان به كشور و نسبت ارزش افزوده بخش­هاي كشاورزي، صنعت و خدمات به كل كشور و شاخص وزني امكانات بهداشتي محاسبه گرديده است. همچنين، پويايي جواب بهينه كوتاه­ مدت مدل نيز مورد تحليل قرار گرفته شده است. بر پايه نتايج، اگر سياست­گذار و برنامه­ ريز بودجه به اين 12 شاخص اهميت يكسان بدهد، با توجه به نقطه تعادل بلندمدت مدل، سهم بيشتري از بودجه به استان­هاي كمتر توسعه ­يافته اختصاص پيدا مي­ كند كه مطابق با شيوه جاري بودجه ­ريزي استاني نيست. نتايج همچنين نشان مي ­دهد كه تغيير اولويت در برنامه ­ريزي بودجه­ اي سبب تغيير نقطه تعادل بلندمدت مدل و تغيير تركيب سهم بهينه بودجه تخصيص يافته به استان­هاي كشور مي­ شود.