وضعيت اضطرار عمومي در نظام بين المللي حقوق بشر

The concept of public emergency with emphasis on human rights

از سال 2001 ميلادي، به دليل وقوع حوادث پيش بيني نشده مخل به نظم عمومي مكرراً دولت ها با اعلام حالت فوق العاده تدابيري خاص و عموماً سختگيرانه اعمال كرده اند. منشاء مشروعيت اقدامات سختگيرانه دولت ها استناد به شرايط اضطرار عمومي است. وضعيت «اضطرار عمومي» در اسناد حقوق بشري، تهديد آني حقوق بنيادين افراد در يك محدوده زماني و مكاني معين به گونه اي كه نظم عمومي به شدت مختل شود، تعريف شده است. مولفه هاي اضطرار عمومي از منظر حقوق بشر عبارت است از تهديد عيني يا قريب الوقوع كه استثنائي و عليه حيات منسجم اجتماعي باشد. احتمال وقوع حمله تروريستي بارزترين مصداق آن تلقي مي شود.

Since 2001، due to the occurrence of unforeseen events detrimental to public order repeatedly states declared a state of emergency and apply extra ordinary measures. Source of such legitimacy is cited to public emergency. Public emergency means a state that there is a great and immediate threaten against fundamental rights within a specific time and place in such a way that public order is disturbed sharply. Parameters of public emergency in human rights instruments are the objective or imminent threat against the life of nation. So، the possibility of a terrorist attack is considered to be the truest