چيستي و ترابط معنايي «فرهنگ» و «دين» در «فرهنگ ديني»

"Whatness and Semantic Interrelation of “Culture” and “Religion” in “Religious Culture

مقولاتي از قبيل فرهنگ و دين، اصلي ترين عناصر قدرت نرم يك كشور در دنياي كنوني قلمداد مي شوند. در هم تنيدگي اين دو عنصر، تركيبي پرقدرت و پركاركرد به نام «فرهنگ ديني» را شكل مي دهد كه راز اقتدار و پيشرفت همه جانبه هر جامعه اي است. يافته هاي پژوهش حكايت از آن دارد كه در تعريف معرفت شناسانه، فرهنگ «ادراك عمومي نسبت به محيط» و در تعريف واقع شناسانه، «وضع و روح حاكم بر مجموعه نگرشها و تعاملات اجتماعي و محيطي» مي باشد. بر اين اساس، فرهنگ ديني «وضع و روح حاكم بر مجموعه نگرش ها و تعاملات اجتماعي و محيطي جامعه است كه از منابع و مباني ديني برمي خيزد». البته «فرهنگ ديني» بُعد «بايسته مدار» فرهنگ در جامعه است. ابزار گردآوري فيش ها به اصطلاح كتابخانه اي است كه داده هاي ديجيتال و غير ديجيتال را گرد آورده و روش پژوهش توصيفي ـ تحليلي بر روي داده ها مي باشد.

Such categories as culture and religion have been regarded as the most essential elements of soft power in each country of today. Interweaven state of the two elements forms a considerably powerful and useful phrase as religious culture, the vital agent of authority and development societies. As is understood by the paper, in a mental definition by culture is meant public awareness on the environment while in a reality-based definition by it is meant the state and spirit ruling social and environmental attitudes and interactions. Such being the case, by religious culture is meant the same meaning in the case that it has been based upon religious teachings. Needless to say, religious culture is the obligation-based aspect of social culture. The method used in the paper is a library-based and descriptive-analytical one